Benim ve tüm diğerlerinin açtığı yaralar için özür diliyorum.

Ona mutluluk, hüzün, nefret, haz yaşatana somut bir şeymiş gibi bakmamaya başlıyor insan.
Sana böylesine duyguyla gelene ancak yine duyguyla zarar verebilirmişsin gibi geliyor.
Halbuki sanırım bu, hiç açıkça yara almamış birinin kurduğu bir varsayım.

Ben en çok kendime kızdım,
çünkü diğerleri sanki yeni tanıştıkları birine üzüleceği bir konuda gaf yapmışlar gibi
ya da
ağrıdığını bilmedikleri bir yere farkında olmadan dokunmuşlar gibi can yakıyorlardı.
Ben ise neyin en çok acıtacağını biliyor olduğum halde, istemeden de olsa, incitiyordum.

Böyle zamanlarda en çok kendime kızıyordum.

Hem kendime, hem diğerlerine bir şekilde engel olamadım.
Hepsi adına şimdi,
Özür diliyorum.